علي (ع) و كارگري
روزي شرايط زندگي بر علي (ع) به قدري تنگ شد كه گرسنگي شديدي امام علي (ع) را فرا گرفت.امام علي (ع) از خانه بيرون آمد و در جستجوي آن بود تا كاري پيدا شود و كاگري كند، و با مزد آن گرسنگي خود را رفع نمايد، و در مدينه كار پيدا نكرد و تصميم گرفت به حوالي مدينه (مزرعه اي به فا صله ي يك فرسخ و نيمي مدينه) برود بلكه آنجا كار پيدا شود، به آنجا رفت، ناگاه ديد زني خاك الك كرده و جمع نموده است. با خود گفت:لابد اين زن منتظر كارگري است تا آب بياورد و آن خاك را براي ساختن ساختمان گل نمايد. نزد آن زن رفت و معلوم شد كه او منتظر كارگر است.پس از صحبت با او، قرار بر اين شد كه علي(ع) آب از درون چاه بيرون بكشد و براي هر دلوي يك خرما بگيرد،16 دلو آب از چاه بيرون كشيد، به طوري كه دستش تاوّل زد آن آبها را طبق قرار داد بر سر آن خاك ريخت، زن شانزده خرما به امام علي (ع) داد، و آن حضرت به مدينه بازگشت و جريان را به پيامبر(ص) گفت، و با هم نشستند و آن خرماها را خوردند و گرسنگي آن روزشان بر طرف گرديد.
نخواهي رسيدن به اجر و ثواب
نخواهي تو رستن ز رنج و عذلب
مگر باده ي صبر را ســركشي
نباشي ز تقـــــــدير در سركشي
