(ياران علي ع)

یا علی

خوش به حال ما كه از نسل گليم
                                     هــمچو بلبل ، عــاشق وصـل گليم

لالـــه هــاى سـرخ باغ حيدريم
                                     وارثــان درد و داغ حــيــــدريـــم

بى سرو دستار، در صـحراى خون
                                     سرخ مــى رقــصيم ، هـمپاى جنون

مــستى مــا بى نـياز از باده است
                                     مى شويم از عشق مولا، مست مست

خــضر راه مــا، فروغ مــاه اوست
                                      مـــقتـــداى مــا، دل آگــاه اوست

مــا كــه از جور خوارج خسته ايم
                                      بـــا عــلى عهد اخــوت بــسته ايم

مــا مــريد ذوالــفقار حــيدريــم
                                      تـــا جــهان باقى است ، يار حيدريم

جان ما از عشق مولا مـنجلى است
                                      گر بخواهد جان ، جواب مــابلى است

در ســرما نــيست جز عـشق ولى
                                       يـــاعلى و يـــاعلى و يـــاعلى(ع)

منزلگاه عشق

از آنـــزمان کــه داده ای ، در این زمین تو منزلم

تمام غصّۀ جهان، گرفته جای در دلم

ز داس مــــاه نـــو عیان، شـــد از نگــاه دیشـبــم

که ساکنان در زمین، درو کنند حاصلم

بَـــــرَند حـــــقّ مـــــادرم ، بٌــرَند حـــلق اصغرم

کٌشند عاقبت تو را ، کِشند در سَلاسِلم

بـــــه فکــــر گـــاهواره ام، بــــه یاد گـوشواره ام

اسیر آن اشاره ام ، که می کنی تو بر دلم

چو غرقه در خون و تشنه ای، دَمی که زیر دشـنه ای

ز روی نِی به تشت زَر، نگاه توست قاتلم

اگر که مــــی ستانی اش، چرا دوباره پس می دهی؟

بگیر جان و پس نده، گره گشا زمشکلم

عــــمود خــــیمه را بـــبین، زاشــک دیده تر شده

خبر دهد زخون سر، که می چکد ز محملم

(ز چشم توست هستی ام، زجــام توست هســـتی ام

تو یی که سر شکستی ام، نه من نه چوب هستی ام)

حاج منصور ارضی

هر چه خواهي بگير اما ولايت را مگير