(ياران علي ع)

اهل بيت(عليهم السّلام)

خدا كه اسم ورسم ندارد. اسم خدا همان محمّد و آل

محمّدند.رزّاق، غفّار،ستّار و ... همان محمّد و آل محمّدند. گرچه

در مورد خدا داريم كه: له الاسماءالحسني و الامثال العليا: براي

خداوند نامهاي نيكو و مثالهاي برتر است؛ ولي خود اهل بيت

(عليهم السّلام)فرمودند:نحن الاسماءالحسني و المثال

العيا:نامهاي نيكو و مثل هاي برتر،ماييم.

محمّد و علي و حسن و حسين و ... اسماء آدم است.آدم را

محمّد و آل محمّد(عليهم السّلام) آفريدند و اسماءشان را هم به

 او دادند.اسماءشاندرا دادند نه خودشان را؛ لذا فرمودند:نحن

صنائع ربّنا و الخلق من بعد صنائعنا: ما مصنوع پروردگارمان

هستيم و خلايق مصنوع ما هستند.

ناس يعني فراموشكار.اهل بيت از ناس بالاترند.آنها در آدم

بودند كه ملائكه به او سجده كردند.

ملائكه به آدم سجده مي كنند،آدم به محمّد و آل محمّد(عليهم

السّلام)سجده مي كند.

وقتي شيطان از سجده در برابر آدم سرباز زد، خداوند از او

پرسيد:ءاستكبرت أم كنت من العالين: آيا تكبّر ورزيدي يا از

عالين بودي؟ عالين محمّد و آل محمّد(صلوات الله عليهم

اجمعين) هستند كه براي احدي جز خدا سجده نكرده اند. علّت

اين هم كه ملائكه مأمور به سجده براي آدم شدند نور عالين بود

كه در وجود آدم قرار داشت.در واقع ملائكه براي آن نور سجده

كردند.

علي (ع) و كارگري

روزي شرايط زندگي بر علي (ع) به قدري تنگ شد كه گرسنگي شديدي امام علي (ع) را فرا گرفت.امام علي (ع) از خانه بيرون آمد و در جستجوي آن بود تا كاري پيدا شود و كاگري كند، و با مزد آن گرسنگي خود را رفع نمايد، و در مدينه كار پيدا نكرد و تصميم گرفت به حوالي مدينه (مزرعه اي به فا صله ي يك فرسخ و نيمي مدينه) برود بلكه آنجا كار پيدا شود، به آنجا رفت، ناگاه ديد زني خاك الك كرده و جمع نموده است. با خود گفت:لابد اين زن منتظر كارگري است تا آب بياورد و آن خاك را براي ساختن ساختمان گل نمايد. نزد آن زن رفت و معلوم شد كه او منتظر كارگر است.پس از صحبت با او، قرار بر اين شد كه علي(ع) آب از درون چاه بيرون بكشد و براي هر دلوي يك خرما بگيرد،16 دلو آب از چاه بيرون كشيد، به طوري كه دستش تاوّل زد آن آبها را طبق قرار داد بر سر آن خاك ريخت، زن شانزده خرما به امام علي (ع) داد، و آن حضرت به مدينه بازگشت و جريان را به پيامبر(ص) گفت، و با هم نشستند و آن خرماها را خوردند و گرسنگي آن روزشان بر طرف گرديد.

نخواهي رسيدن به اجر و ثواب

                                      نخواهي تو رستن ز رنج و عذلب

مگر باده ي صبر را ســركشي

                               نباشي ز تقـــــــدير در سركشي

کم کم غروب ماه خدا دیده می شود

       صد حیــــــــف از این بساط که بر چیده می شود

در این بهار رحمت و غفران و مغفرت

       خوشبخت آن کسی است که بخشیده می شود